Monografia bada dynamikę tożsamości wewnątrzgrupowej w kształtowaniu polityki zagranicznej monarchii Bliskiego Wschodu od ewolucji systemu regionalnego po wojnach światowych do chwili obecnej. Wykorzystując innowacyjne ramy teoretyczne, które łączą analizę polityki zagranicznej w kontekście reżimów autorytarnych i teorię tożsamości społecznej, książka teoretyzuje o początkach i wewnętrznych mechanizmach pokoju monarchicznego wśród dziedzicznych reżimów na Bliskim Wschodzie, w tym monarchii Zatoki Perskiej, a także Jordanii i Maroka. Chociaż zjawisko demokratycznego pokoju jest dobrze ugruntowane w naukach politycznych, niniejsza książka dowodzi, że podobnie jak badany pokój monarchiczny, jest on w rzeczywistości podprzypadkiem szerszego Podobnych Systemów Politycznych: Pokoju (SPSP). Teoria zakłada, że monarchie nie prowadzą ze sobą wojen, ponieważ uznają się nawzajem za członków tej samej grupy, co pozwala na inne mechanizmy rozwiązywania konfliktów – zachowanie, które jest dozwolone wobec osób z zewnątrz, może być zabronione wobec członków tego samego klubu lub rodziny. Teoria ta jest zilustrowana licznymi studiami przypadków, które analizują ogólną dynamikę regionalną, a także cztery kluczowe przypadki monarchicznego konfliktu międzypaństwowego: stosunki Bahrajnu i Kataru, rywalizację saudyjsko-haszymidzką oraz relacje między Kuwejtem i Irakiem a Iranem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Ten dogłębny opis polityki zagranicznej i społeczności łączącej monarchie Bliskiego Wschodu będzie interesujący dla czytelników zajmujących się stosunkami międzynarodowymi, autorytaryzmem, studiami nad Bliskim Wschodem i polityką Zatoki Perskiej. . Język: angielski