Podróżując przez Tekst, porównuje religijne piśmiennictwo muzułmanów, chrześcijan i żydów w późnym średniowieczu. To podejście porównawcze pozwala nam dostrzec, że pisarze we wszystkich trzech wspólnotach religijnych używali pisarstwa podróżniczego w ten sam sposób, aby kształtować percepcję swoich czytelników poprzez potwierdzanie autorytetu autora. Główny paradoks religijnego piśmiennictwa podróżniczego polega na tym, że pisarz podróżniczy czytając o miejscu, zwykle w świętym tekście, postanawia uzupełnić lekturę o empiryczne doświadczenie odwiedzenia i opisania miejsca i tworzy własny tekst opisowy. Ale pisząc tę nową książkę i dając czytelnikom znać swój autorski autorytet, sam pisarz podróżniczy ośmiela czytelnika do zakwestionowania nowego tekstu. Czy książka w ogóle wystarczy? Dla społeczeństw, które cenią swoje święte teksty, to pytanie jest wyzwaniem. Jest to jednak wyzwanie stawiane przez pisarzy, którzy żyją mocno w tradycji religijnej. Język: angielski