Książka ta dowodzi, że katastrofa jest szczególnym sposobem zarządzania przyszłymi wydarzeniami – takimi jak terroryzm, zmiany klimatyczne czy pandemie – których nie możemy przewidzieć, ale które mogą uderzyć nagle, bez ostrzeżenia i spowodować nieodwracalne szkody. W czasach, gdy katastrofa w coraz większym stopniu funkcjonuje jako wyznacznik naszych przyszłych wyobrażeń o nadchodzącej zagładzie, sprzyjały nowym trybom wiedzy antycypacyjnej i przekierowywały istniejące. Chociaż książka ma wiele podobieństw z kryzysami, katastrofami, zagrożeniami i innymi destrukcyjnymi incydentami, twierdzi ona, że katastrofy ujawniają również same granice wiedzy i zarządzania. Polityka katastroficzna zwraca się ku nieznanej przyszłości, którą trzeba sobie wyobrazić i zasiedlić, aby stała się namacalna, poznawalna i możliwa do działania. Polityka katastrofy krytycznie ocenia skutki tych nowych praktyk wiedzy i zarządzania katastrofami, które mają nadejść, i zmusza czytelnika do zastanowienia się nad możliwością alternatywnej polityki katastroficznej. Książka ta będzie interesująca dla studentów krytycznych studiów nad bezpieczeństwem, teorii ryzyka, teorii politycznej i stosunków międzynarodowych w ogóle. . Język: angielski