Lord Rayleigh (1842-1919) otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1904 roku. Jego wczesne badania dotyczyły optyki i akustyki, ale jego pierwsza opublikowana praca z 1869 roku była wyjaśnieniem teorii elektromagnetycznej Maxwella. W 1871 roku powiązał stopień rozproszenia światła z długością fali (część wyjaśnienia, dlaczego niebo jest niebieskie), a w 1872 roku napisał swoją klasyczną Teorię dźwięku (nie uwzględnioną tutaj). Został członkiem Towarzystwa Królewskiego i odziedziczył po ojcu tytuł szlachecki w 1873 roku. Mimo to Rayleigh kontynuował przełomowe badania, w tym pierwszy opis interferencji Moiry (1874). W 1881 roku, będąc prezesem Londyńskiego Towarzystwa Matematycznego (1878-1880) i następcą Maxwella na stanowisku profesora fizyki eksperymentalnej Cavendisha w Cambridge (1879-1884), Rayleigh opublikował pracę na temat siatek dyfrakcyjnych, która doprowadziła do ulepszenia spektroskopu i przyszłego rozwoju spektroskopii o wysokiej rozdzielczości. Niniejszy tom zawiera artykuły z lat 1869-1881. Język: angielski