Heinz Kohut

Wygłaszane dla zaawansowanych kandydatów w Instytucie Psychoanalizy w Chicago w latach 1974-75, Wykłady w Instytucie Chicagowskim ukazują Kohuta w okresie przejściowym, Kohuta zmagającego się z twórczym napięciem w psychoanalizie, między tradycją a innowacją, między ciągłością a zmianą, nawet gdy pracował nad psychologią jaźni w szerokim sensie, co oznaczało jego zdecydowane zerwanie z tradycyjną myślą psychoanalityczną. Lekko zredagowane przez Tolpinów, aby zachować ich autentyczność, wykłady te zachowują głos, intelektualny styl i pedagogiczną postawę utalentowanego twórcy w samym środku stworzenia. Znajdujemy tu przypadkowego Kohuta, który w zrelaksowany i konwersacyjny sposób rozważa założenia, które staną się fundamentem dojrzałej psychologii jaźni. Trajektoria rozwojowa relacji ja-ja-obiekt, rola niepowodzeń w samodzielnym obiekcie w różnych typach psychopatologii, złożone relacje między danymi a środowiskiem psychologicznym w patogenezie, rola konfliktu w normalnym rozwoju i w psychopatologii – to tylko niektóre z powracających tematów podejmowanych w tych wykładach. Są też prowokacyjne uwagi Kohuta na temat praktyk wychowawczych w jego czasach, w tym kontrast między nadmierną i niedostateczną stymulacją, wpływ zdrowej seksualności rodziców na rozwój dziecka oraz różnica między normalną edypalną fazą jaźni a kompleksem Edypa. Kliniczny punkt widzenia dojrzałej psychologii jaźni jest antycypowany pod wieloma względami, być może nie wyraźniej niż w potężnej ponownej ocenie perwersji przez Kohuta. Wykłady w Instytucie Chicagowskim są czymś więcej niż tylko kluczowym dokumentem historycznym w ewolucji psychoanalitycznej psychologii jaźni; Zachowują one głos, intelektualny styl i pedagogiczną postawę uzdolnionego twórcy w samym środku stworzenia. . Język: angielski