Virginia Woolf urodziła się w Londynie w 1882 roku jako córka sir Lesliego Stephena, pierwszego redaktora „The Dictionary of National Biography”. Po jego śmierci w 1904 roku Virginia i jej siostra, malarka Vanessa Bell, przeprowadziły się do Bloomsbury i stały się centrum „Grupy Bloomsbury”. Ten nieformalny kolektyw artystów i pisarzy, do którego należeli Lytton Strachey i Roger Fry, wywarł silny wpływ na brytyjską kulturę początku XX wieku. W 1912 roku Virginia poślubiła Leonarda Woolfa, pisarza i reformatora społecznego. Trzy lata później ukazała się jej pierwsza powieść „The Voyage Out”, a następnie „Night and Day” (1919) i „Jacob's Room” (1922). Te pierwsze powieści pokazują rozwój charakterystycznego i nowatorskiego stylu narracji Virginii Woolf. To właśnie w tym czasie założyła wraz z Leonardem Woolfem wydawnictwo The Hogarth Press, publikując w 1917 roku wspólnie napisane „Dwa opowiadania”, ręcznie drukowane w jadalni ich domu w Surrey. W latach 1925–1931 Virginia Woolf stworzyła dzieła, które dziś uznaje się za jej najwybitniejsze arcydzieła, od „Pani Dalloway” (1925) po poetycką i wysoce eksperymentalną powieść „Fale” (1931). Pozostawiła również po sobie zdumiewający dorobek w zakresie krytyki literackiej, krótkich opowiadań, dziennikarstwa i biografii, w tym żartobliwie wywrotowego „Orlando” (1928) oraz pełnego pasji eseju feministycznego „Pokój własny” (1929). Ta intensywna twórczość często szła w parze z okresami choroby psychicznej, na którą cierpiała od śmierci matki w 1895 roku. 28 marca 1941 roku, kilka miesięcy przed publikacją swojej ostatniej powieści „Między aktami”, Virginia Woolf popełniła samobójstwo. . Język: angielski