The Politics of Provisions

Pierwotna siła polityki żywnościowej nie została w pełni doceniona. Marketing i konsumpcja żywności były kwestiami politycznymi w takim samym stopniu, jak ekonomicznymi, gdy Anglia stała się społeczeństwem rynkowym. W czasach niedoboru, połączenia zamieszek żywnościowych, represji i pomocy humanitarnej stworzyły dojrzewającą politykę zaopatrzenia. Przez trzy stulecia w Anglii wybuchały fale około ośmiuset zamieszek. Tłumy przejmowały wozy, atakowały młyny i spichlerze, a także obniżały ceny na targowiskach i podwórzach. Czasami uczestnicy zamieszek pertraktowali z sędziami. Częściej obaj odgrywali dobrze wyćwiczony menuet polityczny, który ewoluował od powstań Tudorów i polityki państwowej, aż do złożonej kulminacji w czasie wojen napoleońskich. „Polityka zaopatrzenia” obejmowała zatem zarówno zwyczajowe negocjacje dotyczące niedoboru i głodu, jak i „negocjacje” struktury społecznej w obliczu turbulencji niedoboru. Czasami wojsko zabijało uczestników zamieszek lub sędziowie skazywali ich na szubienicę, ale coraz częściej zamieszki skłaniały bogatych obywateli do zaopatrywania się w pomoc. Krótko mówiąc, zamieszki żywnościowe zadziałały: w pewnym sensie były pierwszym szkicem państwa opiekuńczego. Ta pionierska analiza łączy pokolenie badań nad protestami społecznymi, zapoczątkowane przez esej E. P. Thompsona o „gospodarce moralnej”, z nowymi pracami na temat historii gospodarczej i formowania się państwa. Dynamika polityki zaopatrzeniowej, która rozwinęła się podczas społeczno-gospodarczych i politycznych przemian w Anglii, powinna dostarczyć owocnych modeli do analiz „wojny totalnej” i głodu, a także szerszych przemian w innych okresach historii świata. Język: angielski