Te kluczowe rozmowy między Peterem Stanlisem a Robertem Frostem miały miejsce w latach 1939-1941. Są one napisane w znacznie szerszym kontekście prawie ćwierćwiecza przyjaźni, która zakończyła się dopiero wraz ze śmiercią Frosta w 1963 roku. Dyskusje te są wyjątkową okazją do docenienia źródeł filozoficznych wizji Frosta, a także jego zainteresowań poetyckich. Rozmowy między Stanlisem a Frostem toczyły się przez sześć kolejnych lat (1939-1944), kiedy Stanlis był studentem Bread Loaf Graduate School of English. Zostały one uzupełnione o dodatkowe wymiany w Bread Loaf w latach 1961-1962. Rozmowy te dostarczają oryginalnych spostrzeżeń na ważne tematy wspólne dla obu panów. Frost upierał się, że niemożliwe jest stworzenie pełnej lub ostatecznej jedności z konfliktów między duchem a materią. Zwykłe doświadczenie empiryczne oraz racjonalny, dyskursywny rozum i logika nie były w stanie zharmonizować podstawowych konfliktów. Uważał, że najlepszą metodą na złagodzenie pozornych sprzeczności w dualistycznych konfliktach jest gra metaforycznego myślenia i odczuwania. Do metafor należały: przypowieści, alegorie, baśnie, obrazy, symbole, ironia oraz formy i techniki poezji, takie jak rym, rytm, asonans, dysonans, personifikacje i konotacje. To jest arsenał, z którego poeci czerpią swoje wnikliwe metafory, ale takie metafory są też wspólną własnością każdego normalnego człowieka. Wiersz jest chwilowym schronieniem przed zamieszaniem, formą objawienia mającego na celu wyjaśnienie życia, ale nie ostateczną absolutną odpowiedzią na tajemnice i zawiłości życia człowieka na Ziemi. Tak samo – w najlepszym wydaniu – nauka, religia, filozofia, edukacja, polityka i nauka są środkami rozwiązywania ludzkich problemów. Język: angielski