W środkowym średniowieczu katolicy mieli możliwość uczestniczenia w Świętej Wojnie na łacińskim Wschodzie na dwa różne, ale powiązane ze sobą sposoby: przyjmując krzyż i wstępując do zakonu świątynnego. Zarówno krzyżowcy, jak i templariusze byli nazywani przez współczesnych panegirystów miliami rycerzy Christi zaangażowanych w walkę za sprawę Chrystusa. Na licznych polach bitew na Bliskim Wschodzie krzyżowcy i templariusze walczyli ramię w ramię. Pod koniec XIII wieku oba rodzaje Świętej Wojny znalazły się w krytycznych sytuacjach. Krucjaty nie zdołały uratować kontynentalnych państw Palestyny i Syrii przed muzułmańskim podbojem w 1291 roku, podczas gdy templariusze weszli w okres wewnętrznej demoralizacji i zewnętrznych ataków, których kulminacją było zniesienie ich zakonu w 1312 roku. Ten zbiór esejów wybitnych historyków wypraw krzyżowych i Zakonu Świątyni obejmuje cały okres ich historycznej ewolucji i oferuje liczne spostrzeżenia na temat ideologii, praktycznych aspektów i konsekwencji chrześcijańskiej świętej wojny w średniowieczu. Język: angielski